Türkiye-AB Gümrük Birliği

SİTEMİZİ GEZERKEN REKLAMLARA TIKLAYINIZ & UNUTMAYIN TEK GELİR KAYNAĞIMIZ REKLAMLAR & SİTEMİZİ GEZERKEN REKLAMLARA TIKLAYINIZ

Gümrük Birliği nedir? 

Tanım olarak gümrük birliği; taraf ülkelerin mallarının tek bir gümrük alanı içinde, her nev’i tarife ve eşdeğer vergiden muaf biçimde, serbestçe dolaşabilmeleri ve tarafların, üçüncü ülkelerden gelen ithalata yönelik olarak da aynı tarife oranlarını ve aynı ticaret politikasını uygulamaları anlamındadır. Üçüncü ülkelere yönelik olarak aynı ticaret politikaları benimsendiğinden, gümrük birliği, serbest ticaret alanlarından daha ileri bir ticari entegrasyon modelidir.

Türkiye-AB Gümrük Birliği’nin tamamlanmasına giden yol

Türkiye, o dönemdeki adıyla Avrupa Ekonomik Topluluğu (AET)’na, kuruluşundan hemen sonra, Temmuz 1959’da üyelik başvurusunda bulunmuştur.

Türkiye’nin Topluluğa tam üyeliğini bir nihai hedef olarak ortaya koyan “Ankara Anlaşması”, 12 Eylül 1963 tarihinde imzalanmış ve 1 Aralık 1964’de yürürlüğe girmiştir.

Ankara Anlaşması, tam üyeliğe giden yolu, “hazırlık dönemi”, “geçiş dönemi” ve “son dönem” olmak üzere üç evrede öngörmüştür. Geçiş döneminin sonunda, Gümrük Birliği’nin tamamlanması hedeflenmiştir.

Anlaşmada öngörülen “hazırlık dönemi”nin tamamlanmasıyla birlikte, 13 Kasım 1970 tarihinde imzalanan ve 1973 yılında yürürlüğe giren “Katma Protokol”, geçiş döneminin hükümlerini ve tarafların üstleneceği yükümlülükleri düzenlemiştir. “Katma Protokol”ün yürürlüğe girmesiyle başlayan ve karşılıklı/dengeli yükümlülükler esasına dayanan “geçiş dönemi”, Türkiye ile AB arasında Gümrük Birliği’nin kademeli olarak tesisini amaçlamaktadır.

Gümrük Birliği’nin gerçekleşmesi bağlamında AB tarafı, 1971 yılından itibaren Gümrük Birliği’nin kapsadığı sanayi mallarındaki vergilerini Türkiye lehine tek taraflı olarak sıfırlamıştır. Ülkemizin bunu yapması için ise, 1973 yılından itibaren 22 yıllık kademeli bir geçiş süresi benimsenmiştir.

Türkiye, üzerine düşen indirimleri 1978 yılına kadar gerçekleştirmiş, ancak, bu yıldan sonra, ekonomik sıkıntıların da artmasıyla birlikte, ülkemiz AET’ye karşı yükümlülüklerinin 5 yıl ertelenmesi talebinde bulunmuş ve bu talep Mayıs 1979’da kabul görmüştür.

1980’lerde ülkemizin dışa açılma ve ithal ikamesi politikalarına yönelmesiyle birlikte, Gümrük Birliği’ne bakış açımız da değişmiştir. Türkiye bir taraftan 14 Nisan 1987 tarihinde Avrupa Topluluğuna üyelik müracaatında bulunmuş; diğer taraftan da, ertelenmiş olan gümrük vergileri uyum ve indirim takvimini 1988’den itibaren hızlandırılmış biçimde tekrar yürürlüğe koymuştur.

Tam üyelik müracaatımız, gerek ülkemizde, gerek AB kanadında ilişkileri geliştirme arayışlarını teşvik etmekle birlikte, 1992 yılı başına kadar Topluluğun bu anlamda ciddi bir inisiyatif aldığını söylemek güçtür. 1990 yılında Konsey’e sunulan ve o tarihlerde ülkemizle ilişkilerden sorumlu Komiser Matutes’in adıyla anılan öneriler paketi de, bir üye ülkenin engellemesi nedeniyle sonuçsuz kalmıştır. Pakette, Gümrük Birliği’nin 1995 yılının sonunda tamamlanması, Gümrük Birliği’yle dolaylı veya doğrudan ilgili alanlarda işbirliğinin derinleştirilmesi, mali işbirliğinin yeniden başlatılması ve siyasi işbirliğinin teşvik edilmesi öngörülmekteydi.

Bu gelişmeler sonucunda, Katma Protokol uyarınca vadesi 1995 yılında gelecek olan Gümrük Birliği’nin, ilişkileri hareketlendirmek için sadece ekonomik ve ticari planda değil, siyasi planda da yararlı bir araç olacağı görüşü ağır basmaya başlamıştır. Gümrük Birliği’ni tamamlarken hedeflerimizin başında, AB piyasalarındaki payımızı genişletmek ve tam üyeliğin en önemli şartını yerine getirerek, bu alanda avantajlı bir konuma ulaşmak gelmiştir.

Bu çerçevede, Kasım 1992’de yapılan Türkiye-AB Ortaklık Konseyi toplantısında, Gümrük Birliği’nin hazırlıklarını yapmak ve buna dair ilişkin usul ve esasları tespit etmek amacıyla bir Komite kurulmuştur. Komite çalışmalarının sonucunda, Gümrük Birliği tamamlanmıştır.

Gümrük Birliği Türkiye ile AB arasında yeni bir anlaşma mıdır?

Bir önceki başlıkta ayrıntılı olarak incelendiği üzere, Gümrük Birliği, Türkiye ile AB arasında yapılmış yeni bir anlaşma değildir. 1963 Ankara Anlaşmasıyla başlatılan bütünleşme sürecinin bir aşamasıdır.

Bu bağlamda, Gümrük Birliği bir anlaşmayla değil; Türkiye-AB Ortaklık Konseyi’nin 6 Mart 1995 tarihli toplantısında kabul edilen 1/95 sayılı Ortaklık Konseyi Kararı uyarınca, 1 Ocak 1996 tarihinden itibaren tamamlanmıştır.

Türkiye-AB Gümrük Birliği’nin kapsamı

Türkiye-AB Gümrük Birliği, sadece sanayi ürünlerini ve işlenmiş tarım ürünlerini kapsamakta, geleneksel tarım ürünleri ise kapsam dışı bulunmaktadır. İşlenmiş tarım ürünlerinde gümrük vergileri tespit edilirken, tarım payı ile sanayi payı ayrılmakta ve sadece sanayi payı vergi muafiyetine tabi tutulmaktadır.

Gümrük Birliği’nin tamamlanmasıyla Türkiye, AB’nin 1971’den bu yana tek taraflı olarak uyguladığı biçimde, AB’den gelen sanayi ürünlerine yönelik tüm gümrük vergilerini ve eş etkili tedbirlerini ortadan kaldırmıştır. Ayrıca, uygulanan miktar kısıtlamalarına da son verilmiştir.

Bu kapsamda, sanayi ürünleri itibarıyla üçüncü ülkeler için Gümrük Birliği öncesinde %16 seviyesinde olan ortalama koruma oranı, 2011 yılı İthalat Rejimi kapsamında %4,2 seviyesine gerilemiştir.

Bu çerçevede, 1/95 sayılı Ortaklık Konseyi Kararı (OKK) uyarınca, Gümrük Birliği"nin düzgün işleyişini sağlamak ve ortak ticaret politikasını uygulamak üzere, ithalat ve ihracata ilişkin ortak kurallar, kotaların yönetimi, dampingli veya sübvansiyonlu ithalat karşı koruma, tekstil ithalatına ilişkin otonom düzenlemeler, dahilde ve hariçte işleme rejimleri AB ile uyumlu hale getirilmiştir.

Buna ek olarak, Gümrük Birliği çerçevesinde, AB’nin tercihli ve otonom rejimlerine uyum devam etmektedir.

Bu itibarla, şimdiye kadar Türkiye 16’sı yürürlükte olmak üzere toplam 27 adet Serbest Ticaret Anlaşması (STA) imzalamıştır. Diğer taraftan, pek çok ülke ve ülke grupları ile müzakereler ve müzakerelere başlama çabaları devam etmektedir.

Bugüne kadar, Merkezi ve Doğu Avrupa Ülkeleri* (MDAÜ : Macaristan, Polonya, Çek Cumhuriyeti, Slovakya, Slovenya, Litvanya, Estonya, Letonya, Bulgaristan, Romanya) ile EFTA ülkelerinin (Norveç, İzlanda, İsviçre, Liechtenstein) yanısıra, İsrail, Makedonya, Hırvatistan, Bosna-Hersek, Fas, Filistin, Tunus, Suriye, Mısır, Arnavutluk, Gürcistan, Karadağ, Sırbistan, Şili ve Ürdün'le serbest ticaret anlaşmaları imzalanmış ve yürürlüğe girmiştir. Lübnan’la imzalanan anlaşma onay sürecindedir. Ukrayna (istikşafi), Kanada (istikşafi), Endonezya (istikşafi), Vietnam (istikşafi), Malezya, Güney Kore, Körfez İşbirliği Konseyi (KİK) ülkeleri (Bahreyn, Kuveyt, Oman, Katar, Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri), Hindistan (istikşafi), Morityus, Seyşeller, Kamerun, Libya, MERCOSUR ülkeleri (Arjantin, Brezilya, Paraguay, Uruguay), Kongo Demokratik Cumhuriyeti, Fiji, Kolombiya, Moldova ve Ekvator’la müzakere süreci başlatılmıştır.

Söz konusu anlaşmalar, Türk ihracatına yeni pazarlar yaratılmasına, bu pazarlara daha önce tavizli koşullarla girme imkânı bulmuş ülke malları karşısında Türk mallarının karşı karşıya kaldığı rekabet dezavantajının ortadan kaldırılmasına ve Türk sanayicisinin ihtiyaç duyduğu hammadde ve yarı mamullerin daha uygun koşullarda temin edilmesine de katkıda bulunmaktadırlar.

Buna ek olarak, AB’nin gelişmekte olan ve az gelişmiş ülkelere uyguladığı otonom tarife tavizlerini içeren Genelleştirilmiş Tercihler Sistemi’ne (GTS) uyum, Gümrük Birliği kapsamındaki ürünler itibariyle 1 Ocak 2008 tarihinde tamamlanmıştır.

* Mart 2004 ve Ocak 2007 yılındaki AB Genişlemesiyle birlikte, Türkiye'nin bu ülkelerle akdettiği serbest ticaret anlaşmaları sonlandırılmıştır.

Gümrük Birliği’nin Türkiye’ye Avantajları ve Zararları

SİTEMİZİ GEZERKEN REKLAMLARA TIKLAYINIZ & UNUTMAYIN TEK GELİR KAYNAĞIMIZ REKLAMLAR & SİTEMİZİ GEZERKEN REKLAMLARA TIKLAYINIZ

Türkiye’ye Faydası mı Var Zararımı Var… Yıllardır Konuşulan Gümrük Birliği Nedir Ne Değildir?

Türkiye’de olduğu gibi tüm Dünya’da ekonomik gelişmeler son süratle devam etmektedir. Günümüzde yükselişe geçen dünya ticaret hacmi ve gittikçe kızışan rekabet ortamı ile birlikte şirketlerin pazardaki paylarını yükseltme isteği de hızla artmaktadır. Bu rekabet ortamında rekabeti sürdürebilmek için uluslararası alanda başarı şarttır. Bu hareketli rekabet ortamından en az zararla sıyrılmayı hedefleyen sanayileşmiş ve sanayileşmek üzere olan devletler ekonomik yönden güvenliklerine daha fazla önem göstermeye başlamışlardır. Yaşadığımız küreselleşme süreci sonucunda uluslar arası ticarette mallar, miktar kısıtlaması gibi engeller azalırken bölgesel entegrasyonların güçlendiği görülmektedir. Ülkelerin pazar içindeki konumları hem küresel çaptaki organizasyonlarda hem de bölgesel oluşumlarda yer almak üzere sürekli değişmektedir.

Gümrük Birliği, Türkiye’yi etkileme açısından incelendiğinde; üretim etkisi, tüketim etkisi, kamu gelirleri etkisi, işlem maliyetleri etkisi gibi sonuçlar görülebiliyor. Üretim etkisinde, ticari yatırıcı ve ticari saptırıcı etkilerini görebilmekte mümkün.

Ayrıca, rekabet etkisi, ölçek ekonomileri etkisi, dışsal ekonomiler etkisi, yatırımları özendirme ve sermaye etkisi gibi dinamik etkiler açısından da gümrük birliği değelendirilebilir.

Statik etkiler gümrük birliğinin milli gelir üzerinde etki ettiği artış miktarını gösterirkeni milli gelirin büyüme hızını dinamik etkiler oluşturur.

Gümrük Birliği’ne üye olan devletler; Macaristan, Polonya, Çek Cumhuriyeti, Slovakya, Slovenya, Litvanya, Estonya, Letonya, Bulgaristan, Romanya) ile EFTA ülkelerinin (Norveç, İzlanda, İsviçre, İsrail, Makedonya, Hırvatistan, Bosna-Hersek, Fas, Filistin, Tunus, Suriye, Mısır, Arnavutluk, Gürcistan, Karadağ, Sırbistan, Şili ve Ürdün’le serbest ticaret anlaşmaları imzalanmış ve  gümrük birliği yürürlüğe girmiştir. Ukrayna , Kanada, Endonezya, Vietnam, Malezya, Güney Kore, Körfez İşbirliği Konseyi (KİK) ülkeleri (Bahreyn, Kuveyt, Oman, Katar, Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri), Hindistan, Morityus, Seyşeller, Kamerun, Libya, MERCOSUR ülkeleri (Arjantin, Brezilya, Paraguay, Uruguay), Kongo Demokratik Cumhuriyeti, Fiji, Kolombiya, Moldova ve Ekvator’la müzakereler başlatılmıştır.


Gümrük birliğine üye olan her devlet birbirleri için kolaylıklar sağlar. Örneğin birbirlerinin malları ülkelerine geldiklerinde var olan kotaları silerek onlara gümrük vergilendirmesi gibi tarifeleri uygulamazlar. Bu da rekabet etkisi olarak değerlendirilir. Bu anlamda da her ülke daha çok indirim uygulanan ülkelere yatırım yaparak üretime geçer.

Gümrük birliğinde gelenek dışı oluşan etkilerde mevcuttur. Bunlar; zaman tutarsızlığı, güvence, pazarlık gücü, eşgüdüm aracı olarak belirtilebilir.

Gümrük Birliği’nin Türkiye’ye dinamik yönden olan etkilerini, Gümrük Birliği’nin büyüme ve verimlilik etkisi, Gümrük Birliği’nin rekabet etkisi, Gümrük Birliği’nin dışsal ekonomiler etkisi, Gümrük Birliği’nin yatırımları teşvik etkisi, Gümrük Birliği’nin teknolojik ilerleme etkisi olarak sıralayabiliriz.

Gümrük Birliği antlaşmaları sayesinde Türkiye üretimde ham madde ihtiyacını daha uygun maliyetlerle karşılayabilmektedir. Ham madde ihtiyacını daha ucuz yollarla karşılayan bu firmalar uluslararası dış pazarlara daha kolay bir şekilde açılabilmektedir. Açılabildiği her dış Pazar içinde adını duyurma imkanı olan Türkiye, Gümrük Birliği ile diğer ülkelere karşı olan rekabetinden galip ayrılmış ve Türkiye’ de üretimi yapılamayan ham madde ile yarı mahmul ürünlerini dış pazarlardan karşılayabilmektedir.

Bunun dışında her ne kadar Gümrük Birliği ülkeler arası kolaylık ve avantajlar sağlasa da 1 Ocak 2008 tarihinde belirlenen ürünler haricinde hiçbir üründe kolaylık ve yardımlaşma sağlanmaması kararı da alınmıştır. Bu karar, Genelleştirilmiş Tercihler Sistemi’ne uyum sağlamak adına gelişmekte olan ve az gelişmiş olan ülkelere uygulanan otonom tarife tavizlerini içermektedir.

Bu anlamda Gümrük Birliği’nin olumsuz dezavantajları için de; rekabet gücü etkisi, istihdam etkisi, dış ticaret açığı etkisi ve ortak gümrük tarifesi etkisi gösterilebilir. Ortak gümrük tarifesi; zorunlu taviz, misilleme, taviz yitirme ve ucuz girdi etkisi olarak belirtilebilir.

Türk Ekonomisinin Genel Görünümü

Tamer Ashraf

Son 15 yıldır istikrarlı büyümesi sayesinde Türk ekonomisi kaydadeğer bir performans sergilemiştir. Sağlam makro-ekonomik stratejiler, uygun mali ve para politikalar ve izlenen yapısal reformlar; yüksek büyüme oranları ve Türk ekonomisine duyulan güvenin artmasıyla sonuçlanmıştır.

Geniş yurtiçi piyasamız, rekabetçi ve dinamik özel sektörümüz, ulaşım, telekomünikasyon ve enerji sektörlerinde oldukça gelişmiş teknolojik altyapımız mevcuttur.

Ekonomik büyüme

Türkiye, Dünya Bankası 2017 yılı Nisan ayı Dünya Ekonomik Görünüm Raporu verilerine göre 2016 yılında, satın alma gücü paritesine (SGP) göre dünyanın 13. ve Avrupa’nın 5. büyük ekonomisidir.

Türkiye 2010-2016 döneminde ortalama 6.3 % olan büyüme performansına sahip olmuştur. 2017 yılının ilk yarısında 5.1 %’lik büyüme gerçekleşmiştir. Ekonomimizin, 2017 yılı ilk yarısındaki Sözkonusu oranın 3.9 %’u yatırımlar ve ihracattan gelmektedir. Bu durum büyümemizin kalitesini göstermektedir. Nitekim üçüncü çeyrekte bu oran 11.1 % olarak gerçekleşmiştir. Böylece ilk dokuz aylık dönemde büyüme 7.4 %’e ulaşmıştır. Ülkemiz, 2017 yılının ilk üç çeyreği itibariyle OECD, Avrupa Birliği ve G20 ülkeleri arasında büyüme oranı bakımından birinci sırayı elde etmiştir. Büyüme oranımızın 2017 yılının tamamında ise 6,5 - 7 % oranında olması beklenmektedir.

Türkiye, 2018-2020 yılları Orta Vadeli Programı (OVP) hedeflerine göre, her üç yıl için de 5.5 % büyümeyi hedeflemektedir. OECD tahminlerine göre, Türkiye 2015-2025 döneminde 4.9 %’luk yıllık ortalama büyüme oranıyla OECD’ye üye ülkeler arasındaki en hızlı büyüyen ekonomilerden biri olacaktır.

Türk halkı 2016 yılında darbe teşebbüsü karşısında tarihe geçecek bir demokrasi zaferi elde etmiştir. Bu zorlu sürece rağmen, Türk ekonomisi gücünü korumayı başarmıştır. Özellikle 2017 yılı ikinci çeyreğinden itibaren Türkiye ekonomisine ilişkin ekonomik büyüme tahminlerini uluslararası kredi derecelendirme kuruluşları tarafından yeniden gözden geçirmek durumunda kalmışlardır. Son olarak OECD 2017 yılı için ekonomik büyüme oranımızı 6.1 %’e yükseltmiştir.

Dış ticaret

Ülkemiz, 2016 yılında 341.1 milyar ABD Doları toplam dış ticaret hacmine sahip olup, bunun 142.5 milyar Doları ihracat, 198.6 milyar Doları ithalattır. 2005-2016 yıllarında ihracatın artış oranı Türkiye’de 6.4 %, dünyada ise ortalama 4.3 %’dür. Türkiye’nin ihracatının 2017 yılında 153.3 milyar, 2018 ve 2019 yıllarında ise sırasıyla 170 ve 193.1 milyar Dolar seviyesinde gerçekleşmesi öngörülmektedir. İhracatımız için belirlenen 153,3 milyar ABD Doları hedefinin üzerine çıkıp ihracatımızın 156 milyar ABD Dolarını geçmesi beklenmektedir.

Türkiye, 2016 yılı itibariyle AB ile yaklaşık olarak 160 milyar Dolarlık bir ticaret hacmine sahiptir. AB ile aramızda devam eden Gümrük Birliği sanayi mallarını ve işlenmiş tarım ürünlerini kapsamına almaktadır. Türkiye AB’nin birinci, AB ise Türkiye’nin dördüncü ticaret ortağıdır. Gümrük Birliği’nin başka sektörleri de kapsayacak şekilde güncellenmesi halinde, AB ile ticaretimiz çok daha ileri noktalara taşınacaktır. AB tarafından Gümrük Birliği’nin güncellenmesinin yaratacağı etkilere dair bir analiz yaptırmıştır. 2016 yılında benzer bir çalışma ülkemiz tarafından da yapılmıştır. Sözkonusu çalışmadan çıkan sonuçlara göre, Gümrük Birliği’nin güncellenmesinin AB ekonomisinin büyümesine katkıda bulunacağı ifade edilmiştir.

Türkiye’nin Dış Ticareti (milyar $)

            2010   2011  2012  2013 2014  2015  2016

İhracat 113,9 134,9 152,6 151,8 157,6 143,9 143

İthalat 185,5 240,8 236,5 251,7 242,1 207,2 199

Hacim 299,4 375,7 389,1 403,5 399,7 351,1 342

Kaynak: TÜİK

Yabancı yatırımlar

Doğrudan yabancı yatırımlar için Türkiye önemli bir cazibe merkezidir. 2003–2016 yıllarında gerçekleşen doğrudan yabancı sermaye yatırımları 176,6 milyar ABD Doları’dır. 2017 yılı Ocak-Ekim döneminde ise 8,29 milyar ABD Doları tutarında doğrudan yabancı sermaye ülkemize girmiştir.

2012’den beri Türkiye Batı Asya’daki en büyük yabancı yatırım çeken ülke olmuştur.

Türkiye’de yabancı yatırımcılara yerel yatırımcılarla aynı haklar ve yükümlülükler veren yasal düzenlemeler yabancı yatırımlar için güvenli bir ortam sağlamaktadır.

Ticaret ve doğrudan yabancı yatırımlar bakımından Türkiye’yi benzersiz kılan özellik, Avrupa, Orta Doğu, Kuzey Afrika ve Orta Asya’ya açılan bir kapı özelliği taşımasıdır. Nitekim İstanbul’dan 4 saatlik uçuşla 60’den fazla ülkeye ve dünya ekonomisinin dörtte birini oluşturan geniş bir pazara erişim sağlanabilmektedir.

Türkiye'de 57 bin 649 yabancı sermayeli şirket faaliyet göstermektedir. Yerli ve yabancı ortaklı olan şirket sayısı 34 bin 573’dür.

Ülkemiz dünyanın en iddialı yatırım teşvik sistemlerinden birine sahiptir. Hükümetimiz her proje için ayrı bir teşvik imkanı oluşturmak için gerekli yetkiyi TBMM’den almıştır. Proje bazlı yatırım teşvik sistemi ile yatırımlarımızın önü açılmaktadır.

Özelleştirme

Hükümetin öncelikli gündem maddelerinden birini özelleştirme oluşturmaktadır. Özelleştirme sürecinin altındaki temel felsefe, devletin rolünün sağlık, temel eğitim, sosyal güvenlik, millî savunma ve geniş çaplı altyapı yatırımlarıyla sınırlamaktır. Bu Türkiye’nin özel sektöre dayanan gerçek bir serbest piyasa ekonomisi oluşturma hedefine uygundur.

OECD ülkeleri arasında özelleştirme sürecini hızla tamamlayan ve yüksek getiri elde eden ülkeler arasında ön sıralarda yer alan Türkiye’de, 1986-2003 yılları arasında yaklaşık 8 milyar Dolar, 2004-2015 yılları arasında 58 Milyar Dolar olmak üzere toplam 66 milyar Dolar civarında özelleştirme uygulaması gerçekleştirilmiştir.

18.11.2002 – 25.07.2017 döneminde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı ile 4046 sayılı Kanun’un 4. Maddesi doğrultusunda verilen yetkiye istinaden özelleştirme programındaki kuruluşlar tarafından gerçekleştirilen uygulamalar kapsamında, 94 kuruluşta bulunan kamu paylarının blok satış, halka arz ve İMKB’de hisse senedi satışı yoluyla 10 liman, 81 elektrik santrali, 40 tesis/işletme, 3.483 taşınmaz, 3 gemi ve 36 maden sahası ile araç muayene hizmetlerinin de varlık satışı/işletme hakkı devri yoluyla özelleştirilmiş, ayrıca özelleştirme programındaki kuruluşların envanterinde kayıtlı bir kısım makine-teçhizat, demirbaş vb. varlıklar ile bu kuruluşlar adına tescilli markaların satışı yapılmıştır.

18.11.2002-25.07.2017 döneminde gerçekleştirilen özelleştirme uygulamalarının toplam tutarı 59 milyar 558 milyon 255 bin ABD Dolarıdır.

Müteahhitlik Sektörümüz

Türk müteahhitlik sektörü dünyada Çin'den sonra ikinci sırada yer almaktadır.

İlk müteahhitlik projesini 1972'de Libya'da üstlenen sektör, bu yılın Temmuz ayına kadar geçen sürede 117 ülkede, toplam değeri 344,7 milyar dolar olan 9 bin 18 projeye imza atmıştır.

Sektörün son 10 yıldaki hizmetlerine bakıldığında 2008-2017 Temmuz döneminde 4 bin 152 proje üstlenilmiştir. Bu projelerin toplam tutarı 220,1 milyar dolar olarak hesaplanırken, bu tutar 45 yılda üstlenilen 344,7 milyar dolarlık proje tutarının 64 %'üne karşılık gelmektedir.

Ortalama proje bedeli açısından da son 10 yılda önemli gelişme kaydedilmiştir. Bu kapsamda, 2008 yılında ortalama proje bedeli 37,1 milyon ABD Doları iken bu tutar yaklaşık 2 katına çıkarak 2017 yılının temmuz ayı itibarıyla 79,3 milyon ABD Dolarına ulaşmıştır.

Türk müteahhitlerin son 45 yılda üstlendiği projelerin ülkeler bazında dağılımı değerlendirildiğinde ilk sırada 67,6 milyar ABD Doları ve yüzde 19,6 pay ile Rusya yer almaktadır. Bu ülkeyi 46,8 milyar ABD Doları ve yüzde 13.6 % pay ile Türkmenistan, 28,9 milyar dolar ve yüzde 8.4 % pay ile Libya takip etmektedir.

Sektörel açıdan bakıldığında ise karayolu, tünel ve köprü projeleri 44,1 milyar ABD Doları ile Türk müteahhitlerinin en çok iş yaptığı alanlar olmuştur. Konut projeleri 43,7 milyar ABD Doları ile ikinci, ticaret merkezi projeleri 29,1 milyar ABD Doları ile üçüncü sırada kendine yer bulmuştur.

2017 yılı itibariyle küresel ölçekte faaliyet gösteren dünyanın en büyük 250 inşaat firmasından 45’i Türk firmalarıdır.

Bu firmalardan 7'si ilk 100 firma arasında kendine yer bulurken, ilk kez 2 Türk firması 3 milyar ABD Doları üzerindeki gelirleriyle ilk 50 firma arasında sayılmıştır.

Turizm

Dünyanın 6. en popüler turizm merkezi olan Türkiye (2015) , yılda 30 milyonun üzerinde turist çekmekte olup ziyaret edenlerin sayısı yıldan yıla artmaktadır. Turizm sektörü, 2023 yılı itibarıyla yılda 50 milyon turist ziyareti ve 50 milyar ABD doları gelir hedeflemektedir.

Kültür ve Turizm Bakanlığı verilerine göre, 2016 yılında Türkiye'ye gelen yabancı ziyaretçilerin sayısı 30,9 milyon iken, aynı yıl turizm sektörünün elde ettiği toplam gelir yaklaşık 18,7 milyar ABD dolarıdır.

Turizmde 2017 yılı içinde % 29’luk artış yaşanmıştır. 2017 yılı Ocak-Eylül döneminde 26 milyon turist ülkemizi ziyaret etmiştir. Aynı dönemde 15.5 milyar ABD Doları turizm geliri elde edilmiştir.

2017 yılının Ocak – Eylül döneminde ülkemize en fazla yabancı turist gönderen ülkeler sıralamasında Rusya Federasyonu (15.82 % - 4.122,305 kişi) birinci, Almanya Federal Cumhuriyeti (11.22 % - 2.923,152 kişi) ikinci, İran İslam Cumhuriyeti (7.28 % - 1.895,907 kişi) üçüncü sırada yer almaktadır.

Gelen yabancı ziyaretçi sayısı esas alındığında Antalya, Türkiye'nin en çok tercih edilen şehridir. 2014 yılında ülkeye gelen yabancı turistlerin % 34'ü tarafından ziyaret edilen Antalya'nın merkezi ile çevresindeki Kemer, Belek ve Kaş gibi beldelerde 500'den fazla 4 yıldızlı ve 5 yıldızlı otel bulunmaktadır.

7.200 km uzunluğunda kıyı şeridi bulunan Türkiye 436 adet mavi bayraklı plajıyla, 578 adet mavi bayraklı plajı bulunan İspanya'nın ardından 38 ülke arasında 2. sırada yer almaktadır. Türkiye'de ayrıca 22 adet mavi bayraklı yat limanı bulunmaktadır.

Elverişli coğrafi konumunun da yardımıyla küresel bir bağlantı noktası olma özelliği gittikçe artan İstanbul, yılda 12 milyon ziyaretçi ile Master Card 2016 Global Hedef Şehirleri Endeksi'nde en çok ziyaret edilen şehirler arasında Avrupa’da 3. sıraya yükselmiş bir cazibe merkezi konumundadır.

Para Politikası

Türkiye, istikrarlı ekonomik büyümeyle birlikte kamu maliyesinde gelişme kaydetmiştir; AB tanımlı genel yönetim nominal borç stoku 2002-2016 yılları arasında 72.1 %’den 28.3 %’e gerilemiş ve Türkiye, AB-Maastricht kriterleri arasında yer alan “azami % 60 oranında kamu borç stoku” ilkesine 2004 yılından bu yana uyar hale gelmiştir. Benzer şekilde, bütçe açığının GSYİH’ye oranı 2003-2016 yılları arasında 10 % 'dan 2 %’nin altına gerileyerek AB-Maastricht kriterlerinin bütçe dengesi için öngördüğü ilkeye uyum sağlamaya başlamıştır.

2016 yılında tüketici fiyatları endeksi (TÜFE) 8.53 % oranında gerçekleşmiştir.

Rezervler

15 Aralık 2017 tarihi itibariyle Merkez Bankası toplam rezervleri 113.582 milyar ABD Doları olarak kaydedilmiştir.

DÜNYA TİCARET SAVAŞLARI

SİTEMİZİ GEZERKEN REKLAMLARA TIKLAYINIZ & UNUTMAYIN TEK GELİR KAYNAĞIMIZ REKLAMLAR & SİTEMİZİ GEZERKEN REKLAMLARA TIKLAYINIZ

Ekonomik savaşın rakamları
ABD Başkanı Donald Trump'ın Çin ile dış ticaret açığını düşürmek için korumacı politikalar ve ek vergi tarifeleriyle başlattığı ticaret savaşı küresel bir ekonomik savaşa doğru yayılmaya devam ediyor. ABD'nin ekonomik yaptırımları ortak özellikleri cari fazla, zengin enerji kaynakları ve düşük kamu borcu olan Rusya, İran ve Venezuela üzerinde daha sert hissediliyor

ABD ve Çin arasında 6 Temmuz 2018 günü ek gümrük vergisi uygulamalarıyla resmen başlayan ticaret savaşı küresel ekonomiyi sarsmaya devam ederken siyasal gerilim de tırmanıyor.

Savaş yeni başlamış gibi görünse de aslında Donald Trump'ın başkanlık kampanyasında ülkesinin imalat sektörünü, altyapı harcamalarını canlandırıp büyümeyi arttırarak istihdam sözü vermesine kadar uzanıyor.

Hillary Clinton karşısında zaferle ayrılan Trump, sözünü tutabilmek için savaş öncesi ilk adımı 2017 aralık ayında yasalaşan "Vergi İndirimleri ve İstihdam Yasası" ile atmıştı.

Ülkenin önde gelen 50 şirketinin ABD dışında tuttuğu 1 trilyon doları aşan nakit rezervini ülkeye geri getirip yatırım yapmasını isteyen Trump, yüzde 35 olan gelir vergisini yüzde 21'e indirdi. Toplam nakdi 440 milyar doları bulan Apple, Microsoft, Google, Pfizer ve Cisco gibi şirketlerden olumlu tepki aldı.

Trump, "Önce Amerika" sloganıyla yürürlüğe koyduğu korumacı ticaret politikalarının ikinci adımında ise toplamda 566 milyar dolarlık dış ticaret açığını düşürmeye yönelik artan vergiler geldi.

ÇİN İLE BAŞLADIĞI DÜNYAYA SIÇRADI

Hedefteki ilk ülke ise ABD'nin 375 milyar dolarla en yüksek açığı verdiği Çin oldu. ABD'nin 800 ürüne yönelik yüzde 25 ek gümrük versigiyle 34 milyar dolarlık hamlesinin ardından 3 gün sonra 200 milyar dolarlık ithalat için de yüzde 10 ek vergi getirildi. Çin, 128 ürüne yüzde 25'e varan ek gümrükvergisi uygulayacağını açıklayarak karşılık verdi.

Brüksel'de düzenlenen NATO zirvesinde Almanya şansölyesi Merkel ile Trump arasında gergin anlar yaşandı. Trump ilerleyen günlerde Almanya başta olmak üzere AB'nin otomotiv endüstrisine yönelik tehditlerini sürdürdü.

Çelik ve alüminyum üzerinde yoğunlaşan ABD'nin ek vergi tarifeleri Çin'in ardından AB üyesi 28 ülkenin yanı sıra Kanada, Meksika, Çin, Hindistan ve Türkiye'ye de sıçradı.

ABD seçimlerine müdahale tartışmalarının yanı sıra ortaya çıkan Skripal kriziyle ABD'nin Rusya'ya ilave yaptırım uygulamaya başlamasıyla cephe genişledi.

İran ile yapılan Nükleer Anlaşma'dan da çekildiğini açıklayan Trump yönetimindeki ABD, İran'a yeniden ambargo uygulamaya başladı.

İlk aşamada İran’ın, dolar satın alması, altın ticareti yapmasının yanı sıra çelik, kömür, alüminyum ve otomotiv sektörüne yaptırım uygulanacak. İran’ın yolcu uçakları ve uçak parçası ithalatı engellenecek. İran para birimi tümen üzerinden yurt dışı işlemlere kısıtlamalar getirilecek.

ORTAK ÖZELLİK CARİ FAZLA, ZENGİN ENERJİ KAYNAKLARI

ABD’nin İran’a yönelik ikinci yaptırım paketinde de petrol ürünleri bulunuyor. ABD'nin petrol ürünleriyle öne çıkan ve yaptırım uyguladığı bir başka ülke ise Venezuela. Rusya da denkleme dahil edildiğinde ABD'nin doğal enerji kaynaklarını bulunan, kamu borcunun milli gelire oranının düşük olduğu ve cari fazla veren ülkeleri hedef aldığı görülüyor.

Türkiye ise bu üçlü arasında petrolü bulunmadığı için cari açığı eksi yazan tek ülke. Nitekim, Trump'ın Türkiye'ye yönelik ekonomik savaş ilanı da TL ve dolar üzerinden geldi.

"Lira, çok güçlü dolarımız karşısında hızlı bir şekilde düşüşe geçerken, şu anda çelik ve aliminyumda uygulanan gümrük vergilerinin iki katına çıkarılması talimatı verdim." diyen Trump ile ABD'nin diğer kurumlarının politikaları uyuşuyor.

FED kademeli olarak faiz arttırken ABD Hazinesi'nin fon iştahı artıyor ve dolar likiditesinin düşmesiyle gelişmekte olan ülkeler zorlanıyor.

Türk Lirası'nın yanı sıra Rus Rublesi ve Çin Yuanı en çok değer kaybeden para birimleri arasında yer alıyor.

Ticaret savaşının kronolojisi ve olası etkileri

ABD ile Çin arasındaki "ticaret savaşı"nın fitili, ABD'nin dün geceden itibaren Çin menşeli 34 milyar dolar değerindeki ithal teknoloji ürününe yüzde 25'lik gümrük tarifesi uygulanmaya başlamasıyla resmen yakılmış.

Çin yönetimi, bu adıma karşılık olarak daha önce açıkladığı, ABD'den ithal ürünlere yönelik mütekabil tarife artışlarının "anında yürürlüğe gireceğini" duyurdu.

Dünyanın en büyük iki ekonomisi arasında başlayan ticaret savaşının, iki ülkedeki üreticileri ve tüketicileri olduğu kadar dünya ekonomisini de etkilemesi bekleniyor.

Artan gümrük tarifeleri ve korumacı önlemler, maliyet artışlarının yanı sıra küresel arz zincirlerinin coğrafi dağılımını da etkileyebilir.

Trump yönetimi, teknoloji ürünlerine yönelik gümrük vergisi artışı kararını, Çin'in devlet öncülüğündeki sanayi kalkınma stratejisinin yabancı şirketleri teknoloji transferine zorlamasından veya açıkça endüstriyel casusluğa maruz bırakmasından duyulan kaygılar nedeniyle alınmıştı.

AMERİKAN ŞİRKETLERİ ETKİLENECEK

ABD yönetimi, Çin'i baskı altına alarak daha açık ve şeffaf piyasa koşulları oluşturmaya zorlamayı amaçlıyor ancak uygulamaya koyduğu vergiler, Çin ile iş yapan Amerikan firmalarını da etkileyecek.

Trump yönetimi, gümrük vergisi getirilecek ürünlerin listesini belirlerken ABD'li tüketicilerin doğrudan etkilenmemesi için tüketici ürünlerini dışarıda tutmaya çalıştı ancak ABD şirketleri, Çin'den daha çok ara madde veya yarı mamul maddeler alıp işleyerek başka ülkelere sattığından bu tedbirler en çok üreticileri etkileyecek.

- Arz zincirlerinin coğrafi dağılımı değişebilir

Syracuse Üniversitesi'nden Mary Lovely ve Yang Liang'ın araştırması, bilgisayar ve elektronik sektöründe tedbir getirilen ürünlerin yalnızca yüzde 13'ünün Çin firmaları, geri kalan yüzde 87'sinin Çin'de faaliyet gösteren uluslararası firmalar tarafından üretildiğini ortaya koydu. Bu durum, Çin'in küresel arz zincirindeki merkezi konumunu ortaya koyuyor. Çalışmada tarife artışlarının, bu üretimin Çin dışındaki ülkelere dağılmasına yol açabileceğine işaret edildi.

Öte yandan San Francisco Merkez Bankasının 2011'de yaptığı araştırma, Çin'de üretilen ürünlere harcanan her 1 doların 55 sentinin ABD'deki hizmet sektörüne kazanç olarak döndüğü belirlemişti

İki ülke arasındaki ticaret savaşında karşılıklı gümrük vergisi artışlarının 250 milyar dolarlık ticaret kalemini etkilemesi durumunda 2020 itibarıyla küresel ekonomik büyümeyi binde 5 azaltabileceği tahmin ediliyor

TİCARET SAVAŞININ KRONOLOJİSİ

16 Şubat: ABD Ticaret Bakanlığı, çelik ithalatına yüzde 24, alüminyum ithalatına yüzde 7,7 ek gümrük vergisi getirilmesini tavsiye etti.

22 Mart: Çin, ABD'den ithal edilen 3 milyar dolar değerindeki mallara ek gümrük vergisi uygulayacağını açıkladı. ABD Başkanı Donald Trump, aynı gün Çin’den ithal edilen ürünlere yönelik 60 milyar dolarlık ek gümrük vergisine yönelik planı duyurdu.

2 Nisan: Çin, ABD'den ithal edilen 128 ürüne yüzde 25 ek gümrük vergisi uygulayacağını açıkladı.

3 Nisan: ABD, 50 milyar dolarlık Çin malına yeni gümrük vergileri uygulanması konusunda öneride bulundu.

4 Nisan: Çin, buna karşılık olarak ABD'den ithal edilen 50 milyar dolar tutarındaki ürünlere ek gümrük vergileri konulmasını önerdi.

5 Nisan: ABD Başkanı Trump, 100 milyar dolar değerindeki Çin malına ek gümrük vergileri koymayı düşündüğünü açıkladı.

15 Nisan: Trump, Çin'den ithal edilen 34 milyar dolar değerindeki ürünlerin 6 Temmuz 2018'den itibaren yüzde 25 ek gümrük vergisine tabi tutulacağını söyledi. Çin aynı gün yeni vergilere ABD'den ithal edilen tarım ve sanayi ürünlerine uygulanacak yeni ek gümrük vergileriyle karşılık vereceğini açıkladı.

6 Temmuz: ABD ve Çin'in daha önceden duyurduğu ek gümrük vergileri, karşılıklı olarak yürürlüğe girdi.

ABD'nin Çin'den ithal edilen 14 milyar dolarlık teknoloji ürününe daha ilave gümrük vergisi getirmesi bekleniyor.

Trump'ın gümrük vergilerine 33 ülkeden misilleme

ABD Başkanı Trump'ın başlattığı ticaret savaşı, gümrük tarifelerinin korkulduğu gibi dünya genelinde artmasına yol açtı. AB üyesi 28 ülkenin yanı sıra Kanada, Meksika, Çin, Hindistan ve Türkiye, ABD’nin çelik ve alüminyum vergilerine misillemeyle karşılık verdi

ABD Başkanı Donald Trump, "Önce Amerika" sloganıyla başladığı başkanlık serüveninde dünya ticaret sistemini derinden sarsacak tartışmalı kararlara imzasını attı.

Göreve gelir gelmez, Trans-Pasifik Ortaklığı'ndan (TPP) ayrılan ve Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması'nı (NAFTA) yeniden müzakereye açan Trump yönetiminin şu ana kadar en fazla tepki toplayan adımı ise ithal çelik ve alüminyuma getirilen ek gümrük vergileri oldu.

Dünyada sadece Arjantin, Avustralya, Güney Kore ve Brezilya olmak üzere 4 ülkenin muaf tutulduğu söz konusu vergilerin, Kanada, Meksika ve Avrupa Birliği (AB) ülkelerine de uygulanmaya başlaması ve alınan karşı tedbirler dünya tarihine “Müttefiklerarası Ticaret Savaşı" terminolojisini kazandırdı.

Bu çerçevede, 28 AB üyesi ülke, Beyaz Saray'ın çelik ve alüminyum vergilerine karşılık motosiklet, yat, tekne, tüp, mısır, barbunya, pirinç, mısır gevreği, fıstık ezmesi, yaban mersini, portakal suyu, viski, puro, sigara, tütün, ruj, kot pantolon, nevresim, ayakkabı, lavabo, merdiven, vantilatör ve çelik gibi yüzlerce Amerikan menşeli ürüne yüzde 25 ek gümrük vergisi uygulamaya 22 Haziran'da başladı. AB’nin “devamını getirmekle” tehdit ettiği ilk gümrük tarifelerinin 3,2 milyar dolarlık ürünü etkileyeceği bildirildi.

Kanada, ABD yapımı çelik ve alüminyum ürünlerine yüzde 25 gümrük vergisiyle yetinmeyip, bulaşık makinelerinden, tuvalet kağıdına kadar 120 tüketim malına daha 1 Temmuz'dan itibaren yüzde 10 tarife uygulama kararı aldı. Kanada'nın ABD menşeli ürünlerine yönelik gümrük vergileri, toplamda 13 milyar dolarlık vergi yükü oluşturacak.

Meksika hükümeti ise haziran ayının ilk haftasından bu yana ABD'den ithal edilen elma, üzüm, yabanmersini, domuz eti gibi çeşitli gıda ve çelik ürünlerine ek gümrük vergileri uygulamaya devam ediyor. Yüzde 15 ila 25 arasında değişen gümrük vergilerinin uygulanacağı ürün değerinin toplam 3 milyar doları bulduğu belirtiliyor.

EN SERT TEPKİ ÇİN'DEN

Dünyanın ikinci en büyük ekonomisi Çin ise Washington'ın korumacı tedbirlerine belki de en sert karşılık veren ülke oldu.

Pekin hükümeti, ABD'nin çelik ve alüminyum ürünlerine yönelik ek gümrük vergilerine cevaben, ABD menşeli 128 ürüne yüzde 15 ila 25 tarife getirdi. Nisan başında hayata geçirilen tarifelerin, 3 milyar dolar değerindeki ürünü etkileyeceği bildirilmişti.

Hindistan ve Türkiye de ABD'nin gümrük vergilerine misillemeyle yanıt veren ülkeler arasında yerini aldı.

Türkiye, ABD’nin 8 Mart’ta yürürlüğe giren gümrük vergilerine, Dünya Ticaret Örgütü’ne (DTÖ) yaptığı müracaatla 21 Haziran’dan itibaren değeri yaklaşık 270 milyon dolara ulaşan 22 adet ABD menşeli ürüne yüzde 5 ila 70 arasında ek vergi getirdi. Söz konusu ürünlerin arasında alkollü içecek, kozmetik, otomobil, pirinç, kağıt, yaprak tütün, plastik ve kömür öne çıktı.

Hindistan da ABD'den ithal ettiği ceviz, badem, elma gibi gıda ürünlerinin yanı sıra bazı kimyasal ve metal ürünlere 21 Haziran itibarıyla ek vergi uygulamaya başladı. Hindistan’ın ek gümrük vergisine tabi tutacağı 240 milyon dolarlık ABD menşeli ürün listesine motosiklet ve başka bazı ürünlerin de dahil edebileceği belirtiliyor.

23 MİLYAR DOLARA YAKLAŞTI

Sonuç olarak, Trump'ın başlattığı ticaret savaşı, gümrük tarifelerinin korkulduğu gibi dünya genelinde artmasına yol açarken, 28 AB ülkesi, Kanada, Meksika, Çin, Hindistan ve Türkiye, ABD’ye şu ana kadar misillemeyle karşılık veren 33 ülkeyi oluşturdu. Özellikle, Trump'ı destekleyen eyaletleri hedef alan misilleme tarifelerinden etkilenecek ABD menşeli ürünlerin değeri ise 23 milyar dolara yaklaştı.

Buna ilaveten, Rusya ve Japonya, geçen ay DTÖ’ye ABD’nin ek gümrük tarifesi kararına misilleme olarak sırasıyla 550 ve 410 milyon dolar değerinde Amerikan ürünlerine ek gümrük tarifesi uygulayabileceklerini bildirmişti.

Uluslararası ticaret uzmanları, ABD Başkanı Trump'ın geri adım atmak yerine daha fazla ürüne gümrük vergisi getirmesi durumunda, ticaret savaşına katılacak ülke ve ürün sayısının artabileceğine işaret ediyor.

LOJİSTİK 3 / Tedarik Zincirinde tarafsız Bölgeler “Antrepolar”

Tamer Ashraf

Lojistik hammadden tüketime kadar olan tedarik zincir içindeki mal, hizmet ve bilginin her iki yöne doğru olan hareketinin planlanması, yerine getirilmesi ve kontrolü şeklinde tanımlanır. Hareketin olmadığı yerde lojistik’ten söz edilemez. Bu hareketin mümkün olduğu kadar hızlı, ekonomik, verimli ve hatasız yapılması şarttır. Hareketin bu kadar önem kazandığı bir sitemde teorik olarak depolama hizmetinin yani bir başka tanımla hareketin hızının sıfır olduğu yerlere ihtiyaç yoktur. Pratikte ise mal, hizmet ve bilgi akış sürecinin regüle edildiği yerler olarak tanımlanır depolar. Üretimin fazla tüketimin az olduğu dönemlerde düzgün planlama yapılamamsının, tersine olan üretimin az tüketimin çok olduğu dönemlerde is piyasada spekülasyon yapılmasını engelleyen bir operasyondur depolama hizmetleri. Lojistik depolamayı daha ziyade aktarma veya dağıtım merkezi kavramı ile görmeye çalışmaktadır. Aktarma merkezleri taşımam şekilleri arasında yani deniz- tren- karayolu operasyonlarında aktarma yaparken veya uzak mesafelerden büyük araçlarla gelen ürünleri küçük araçlarla kısa mesafelere dağıtım için de kullanılır. Bu durumda dağıtım merkezi adını alırlar. Tedarik zinciri süreci uluslar arası ticareti de kapsıyorsa bu kez malların ülke veya ticari sınırlar arasından geçerken işlem görmeleri, kayıt altına alınmaları, vergilendirilmeleri için gümrük işlemleri devreye girer. Gümrüklü alanlarda kurulan depolar veya gümrüklü sahada olmamasına rağmen gümrük idareleri tarafından gümrük işlemi tamamlanmamış ve serbest dolaşıma girmemiş ürünlerin denetim altında muhafaza edildiği bölgelerde kullanılan depolar “Antropo” adını alırlar. . Antrepolar 4458 sayılı gümrük kanununa göre “Gümrük denetimi altında bulunan ithal edilecek olan eşyanın veya izin verildiği takdirde ihraç edilecek olan ürünlerin saklama, montaj, bürokratik işlemler gibi nedenlerden dolayı saklanabileceği gümrüklü sahalarda veya özel mülkiyet altında bulunan kapalı ve açık yerlerde kurulmuş olan, özellikleri kanunla belirlenmiş bulunan depolama alanları olarak tanımlanmaktadır.


Antrepolar genel ve özel olmak üzere ikiye ayrılırlar. Genel antrepo herkes tarafından kullanılabilen alnalra olup A, B, F tipi olmak üzere uygulamalarına göre 3’e ayrılırlar. Özel antrepolar ise yine uygulamalarına göre C,D ve E diye sınıflanırlar. A tip genel antrepo İşleticisinin stok kayıtlarını tuttuğu, antrepoda oluşacak bir eksiklik durumunda gümrük vergilerini ödemekten sorumlu olduğu antrepodur. B tipi genel antrepolar antrepoya konulan eşyadan eşyanın kullanıcının sorumlu olduğu, beyannamesini kullanıcısının verdiği antrepo tipidir. Antrepo işletmecisi sadece antrepo kiralamaktadır. C tip özel antrepolar işletmecisinin ve kullanıcısının aynı kişi olduğu tek işletmeye ait malların saklandığı yerlerdir. D tipi özel antrepolarda işletmecisinin ve mal kullanıcısın ın aynı olduğu antrepolar olup Gümrük kanunun 104. maddesine göre mal ,üzerinde işleme yapılabilen antrepolardır. E tipi özel antrepolar mal sahibinin depolama yerinin antrepo olarak kabul edildiği, depolama yeri olmasa bile bulunduğu yerin antrepo olarak kabul edildiği yerlerdir. F tipi genel antrepolar gümrük idarelerince işletilen gümrük alanlarında bulunan antrepolardır. Geçmişte gümrük vergilerinin yüksek olması, bir çok ürüne fon uygulaması, ithal formalitelerinin uzun sürede yapılması gibi nedenlerden dolayı bir çok üretici kuruluş fabrikalarındaki depolama alanlarının bir kısmını koruma altına almış ve özel izin alarak antrepo haline getirmiştir. Gümrük işlemlerinin kolayca yapılmasına, stok kontrolüne, malın korunmasına katkıda buluna bu sistem zamanla mal akışının planlanması, JIT teslimatların yayılması, gümrük birlikleri ve GAAT uygulamaları ile gümrük vergilerinin düşmesi, fonların kaldırılması gibi nedenlerden dolayı etkisini azaltmıştır. Daha ithalden alına n KDV’lerin uygulamaya konulması ile tekrar önem kazanmaya başlamıştır. Lojistikte de antrepolar önemli hale gelmiştir. Hava nakliyesinde ürünün beklemeden ithalatçıya ulaştırılması için bürokratik işlemlerin yapılması sırasında kullanılan antrepolar. deniz, kara ve demir yolunda ölçek küçültmesi için veya taşıma modu değişimi için kullanılmaktadır. Günümüzde antrepoların sayısı kesin bilinmemekle beraber sadece İstanbul ve İzmit il sınırları içinde sınırları içinde 200 adedin üzerinde antrepo belirlenmiştir. Bu antrepoların bir çoğu şü anda boş durumda veya çok az bir doluluk oranıyla çalışır durumdadır. Özel antrepolar hammadde akış hızının artması ile, stok devir hızlarının düşmesi ile bir maliyet kalemi olmaktan çıkmakta hatta fonksiyonlarını yitirmektedirler. Şu anda aktif olan antrepolar uluslararası nakliye yapan kuruluşların özellikle parsiyel taşımacılıkta kullandığı antrepolardır. Bunlarda bile doluluk oranı düşük ve işletmeleri zarardadır. Nedenini ise uluslar arası taşıma kuruluşlarının kara nakliyesinde rekabet avantajı yaratmaları için antrepo hizmetlerini nerdeyse zararına, müşterilerine sunmalarıdır. Böylece temel işleri antrepo işletmeciliği olan kuruluşlar müşterilerini yitirmekte veya karlılıklarını koruyamamaktadır. Karayolu taşımacılığımızı düzene sokacak olan Karayolları taşıma yönetmeliği de depolama hizmeti sunacak lojistik işletmelerini kapsam içine almış ancak antrepo işletmecilerini veya antrepo işleten uluslar arası nakliyecilerini tanımı içine almamıştır. Antrepo işletmeciliği Gümrük işletmeleri görev ve yetki alanına girdiği için bakanlıklar arası yetki karmaşasına yol açacaktır. Bu sorunun yönetmelik düzeltmeleri ile ileride çözüme kavuşacağını umuyoruz. Yurt dışından gelen eşyalardan deniz yolu ile gelenler için 45 günlük, kara yolu ile gelenler için 20 günlük geçici depolama olanağı vardır. Bu süreler normal olarak ithalat işlemlerinin tamamlanması amacıyla tanınmış olup yeterli görülmektedir. Bu süre içinde beyanname verilerek alınacak ek süre ile malların gümrüklenmeden bekletilme süresi sınırsız olarak uzatılmaktadır. Lojistikçi yaklaşımı ile malların hareket etmeden bir yerde bekletilmesinin büyük maliyetler getireceğini, rekabet avantajını yitirecek kadar büyük bir yük olduğunu burada tekrar hatırlatmakta yarar görüyorum. Ticaretin serbestleşmesi, ticari ve siyasi sınırların ortadan kaldırılması sonucunda antrepo işletmeciliği de günün birinde ortadan kalkacak bir sektör olarak görünmektedir. Bu sürenin ne kadar olacağı Avrupa Birliği siyasi geçiş süremize, ekonominin küreselleşmesine, Dünya ticaretinin genişlemesine, ekonomik ve politik istikrarın sağlanmasına bağlıdır.

İhracat Nasıl Yapılır?

Türkiye devlet politikası olarak 1980'li yıllardan itibaren ihracatı desteklemektedir.
Buna paralel olarak, ihracat yapacak firmaların olabildiğince az sayıda bürokratik işlemler neticesinde, ihracat yapabilmelerine olanak sağlayacak yasal düzenlemeler yürürlüğe konulmuştur.

Bugünkü yazımda, en sade şekli ile ihracatın nasıl yapıldığını açıklamaya çalışacağım.

Nasıl İhracat Yapılır? Adım 1: İhracatçı sıfatı kazanılması

İhracat yapabilmek için ihracatçı sıfatı kazanmak gerekmektedir. Yalnızca ihracatçı sıfatı kazanmış firmalar ihracat yapabilmektedirler.

İhracat yönetmeliğine göre vergi numarası sahibi olan ve ihracatçı birliklerine üye olmuş tüm işletmeler ihracatçı sıfatını kazanmış olmaktadırlar. İsterseniz aşağıda ihracatçı sıfatını kazanmak için yapılması gerekenleri detaylı olarak açıklayalım.

• Vergi Numarası Sahibi Olmak: İhracatçı olabilmenin ilk koşulu vergi numarası sahibi olmaktır. Vergi numarası sahibi olabilmek için ise bir şirket kurmuş olmak gerekmektedir. Şahıs şirketleri dahil olmak üzere, komandit, limited ve anonim şirketlerinin tümü vergi numarasına sahip oldukları için ihracatçı olabilmektedirler.

Önemli Not: Şahıs şirketi sahibi olan kişiler de ihracatçı sıfatına sahip olabilmekte ve şahıs şirketleri ile hiçbir sıkıntıya maruz kalmaksızın ihracat yapabilmektedirler.

• İhracatçı Birliklerine Üye Olmak: İhracat yapmak isteyen her firma üretmiş olduğu ürünleri temsil eden ilgili ihracatçı birliğine üye olmak zorundadır.

İhracatçı Birliği Üyelik Örneği 1: Kuru üzüm üreten ve İzmir'de yerleşik bir firma Ege İhracatçı Birlikleri çatısı altında faaliyet gösteren Ege Kuru Meyve ve Mamulleri İhracatçıları Birliği'ne üye olmalıdır.
İhracatçı Birliği Üyelik Örneği 2: Bursa'da yerleşik vana üreten bir firma Orta Anadolu İhracatçı Birlikleri çatısı altında faaliyet gösteren Orta Anadolu Makine ve Aksamları İhracatçıları Birliği'ne üye olmalıdır.

Nasıl İhracat Yapılır? Adım 2: Müşteri Bulunması

İhracatçı sıfatı kazanan firmaların, ihracata başlayabilmeleri için önlerinde duran sıradaki engel ise ürünlerine yurtdışından müşteri bulmak olacaktır.

İhracata başlangıç aşamasındaki firmaların profesyonel satış ekibi kurup, doğrudan ihracata başlamaları pek mümkün olmadığı için, takip ettikleri yol doğal olarak piyasadaki komisyonculardan veya brokerlardan faydalanmak şeklinde olmaktadır.

İhracat brokerları, genellikle daha önce sektörde önemli üretici-ihracatçı firmaların pazarlama departmanlarında çalışmış, sektöre ait alıcılar ile doğrudan ilişkisi olan, bağımsız firmalar olarak karşımıza çıkmaktadır.

Brokerlar, yalnızca satmış oldukları mallar üzerinden komisyon aldıkları için ihracata yeni başlayan firmalar için fazla bir yük oluşturmamaktadırlar. Brokerlara verilecek olan komisyon sektörden sektöre değişmekle beraber, %3 ile %1 arasında değişmektedir.

Brokerlar ile çalışırken firmaların ihracatı kendilerinin yapacakları için riskin tamamıyla kendileri üzerinde olduğunu bilmeleri önemli bir husustur. Bu şekilde yapılan ihracatlarda olabildiğince mal bedelinin bir kısmı peşin ödeme ile yükleme öncesi alınmaya çalışılmalı, bu mümkün olmuyor ise akreditifli ödeme ile işlem yürütülmeye çalışılmalıdır.

Piyasada brokerların yanı sıra ihraç kayıtlı olarak malları üretici firmalardan satın alıp, ihracatı kendisi yapan aracı ihracatçı firmalar da bulunmaktadır. Fakat, ihraç kayıtlı satışlarda teslimat yurtiçinde yapıldığından dolayı, firma tam manası ile ihracat yapmış olmamaktadır.

Yine de ihracata başlangıç aşamasında ihraç kayıtlı satışlar da piyasaya girmek amacıyla kullanılabilecek seçenekler arasındadır.

Bazı durumlarda ise ihracata başlayan firmaların pazarlama ve dış ticaret personeli istihdam ederek, (ki bazı durumlarda bu kişinin firma sahibinin akrabası olmaktadır) yavaş yavaş doğrudan ihracata başlamayı tercih ettikleri görülmektedir.

Böyle bir seçeneğin seçilmesi durumunda ise internette yer alan Alibaba.com tarzı sitelerden yararlanılmasının yanı sıra, firma kendi web sitesini de İngilizce olarak yeniden tasarlamalı ve olabildiğince teknolojiden yararlanarak ihracat basamaklarını tırmanmayı denemelidir.

Nasıl İhracat Yapılır? Adım 3: Satış Teklifinin Verilmesi

Potansiyel müşterilere satış tekliflerinin verilmesi ihracata doğru atışmış olan üçüncü adımı oluşturmaktadır. Teklifler e-maile yazılmış olan kısa bilgileri içeren yazılar olabileceği gibi, proforma faturalar veya daha ciddi durumlarda ise satış sözleşmeleri şeklinde de olabilmektedir.

Nasıl İhracat Yapılır? Adım 4: Satış Sözleşmesinin İmzalanması

İhracat sürecinde yer alan en kritik noktalardan birisi de uluslararası satış sözleşmesinin hazırlanması aşamasıdır.

Uluslararası satış sözleşmesi içeriği itibari ile malın tanımını, miktarını, ne zaman ve ne şekilde sevk edileceğini tanımlamasının yanı sıra; ödeme yöntemini, teslim şeklini, olası anlaşmazlık halinde anlaşmazlığın ne şekilde çözüleceğini de açıklamaktadır.

Uluslararası satış sözleşmesi dış ticaret işlemlerinde yer alan en temel sözleşme olup, diğer tüm sözleşmeler uluslararası satış sözleşmesi baz alınarak hazırlanmaktadır.

Önemli Not: Bazı durumlarda ihracatçı firmalar uluslararası satış sözleşmesi hazırlamak yerine, tek sayfalık proforma fatura hazırlayıp ithalatçı firmalara göndermektedirler. 

Nasıl İhracat Yapılır? Adım 5: Nakliye Organizasyonunun Yapılması ve İhracat Evraklarının Hazırlanması

Satış sözleşmesinde belirtilen yükleme zamanında, yine satış sözleşmesinde belirlenen taşıma yöntemi ve teslim şekline uygun olarak, nakliye organize edilip, ürünlerin yüklemesi yapılmaktadır.

Bu aşamada ihracatçı tarafından ihracat belgelerinin hazırlanması da gerekmektedir. Hazırlanması gereken bazı ihracat evrakları şu şekildedir:

1. Türkçe Fatura: Türkiye'deki maliye mevzuatı uyarınca kesilen, Maliye Bakanlı'ğı damgalı faturalardır. Ayrıca Türkçe Fatura, gümrük beyannamesinin doldurulması aşamasında gümrükçü tarafından talep edilmektedir.
2. Çeki Listesi: Birden fazla kalem mal içeren ihracatlarda gümrük beyannamesinin ekine konulmakta olan çeki listeleri de genellikle gümrük firmaları tarafından talep edilmektedirler.
3. Yabancı Fatura: Commercial invoice, olarak geçen ve genellikle İngilizce olarak hazırlanan faturadır. Firmanın antetli kağıdına basılması yeterlidir.
4. Menşe Şahadetnamesi: Firma tarafından ticaret odasından alınabileceği gibi, vekalet verilen gümrükçü tarafından da alınabilmektedir. Bazı ülkelere yapılan ihracatlarda GSP Form A, EUR1 veya ATR gibi özellik arz eden menşe belgelerinin düzenlenmesi gerekebilir.
5. Packing List: Genellikle İngilizce olarak hazırlanan ve yüklemeye ait verileri barındıran belgedir.
6. Yükleme Notası: Taşıyıcıya taşıma ile ilgili bilgilerin verilmiş olduğu belgedir. İhracatçı tarafından hazırlanır.
7. Taşıma Belgesi: Denizyolu taşımalarında konşimento, karayolu taşımalarında CMR Taşıma Belgesi, Havayolu taşımalarında ise havayolu taşıma senedi şeklinde düzenlenen belgelerdir. Taşıyıcı firmalar tarafından düzenlenmektedirler. 
8. Diğer Yükleme Evrakları: Yüklenen malın cinsine göre değişen bitki sağlık sertifikası, gözetim sertifikası, poliçe, ağırlık listesi gibi dış ticaret dokümanlarıdır.

Nasıl İhracat Yapılır? Adım 6: İhracat Gümrük İşlemlerinin Yapılması

İhracata yeni başlayan firmaların herhangi bir hataya yer vermemeleri açısından gümrük müşavirleri kanalı ile ihracat işlemlerini gerçekleştirmelerinde büyük fayda vardır.

Vekalet verilen gümrük müşavirliği firması ihracat gümrük işlemlerinin takibini ihracatçı firmanın yerine gerçekleştirmektedir.

Nasıl İhracat Yapılır? Adım 7: Ödemenin Alınması ve İhracat Evraklarının Müşteriye Gönderilmesi

Son adımdaki ihracat evraklarının müşteriye gönderilmesi ile ödemenin alınması adımları yer değiştirebilmektedir.

Örneğin, akreditifli ödemelerde önce evraklar bankaya verilmekte, eğer uygun ibraz söz konusu ise mal bedeli bankalardan ihracatçıya gelmektedir.

Yok eğer peşin ödeme söz konusu ise zaten ödeme yükleme öncesinde ihracatçıya geldiği için bu aşamada yalnızca ihracat evraklarının hava kargosu ile ithalatçıya gönderilmesi işlemi yapılmalıdır.

Önemli Not: Vesaik mukabili ve akreditifli ödemelerde evraklar bankalara verilirken, peşin ödeme, mal mukabili ödeme ve banka ödeme yükümlülüğünde ise doğrudan hava kargo ile ithalatçıya gönderilmektedir.

Türkiye´ye gelen uluslararası yatırım

Avrupa’nın en hızlı büyüyen ekonomisi Türkiye, uluslararası yatırımcılar için cazibe merkezi olmaya devam ediyor. 2002 yılına kadar toplamda 15 milyar dolarlık yabancı yatırımın geldiği Türkiye, son 10 yılda bu meblağın 9 katı yatırım aldı.

Yalnızca 2005-2014 yıllarını arasında ülkeye giren yabancı yatırım miktarı 144 milyar dolar oldu. Yatırımcı için elverişli bir ortam sağlamak amacıyla önemli adımlar atan Türkiye’de, şirket kurma süresi 38 günden 6 güne düştü. Ulusal ve küresel yatırımcılara eşit muamelenin kanunla garanti altına alındığı ülkemizde faaliyet gösteren uluslararası şirketlerin sayısı bugün 39 bini aştı. Türkiye ayrıca, çok sayıda çok uluslu şirketin bölgesel merkezi haline geldi.

Dünyanın 17’nci Avrupa’nın 6’ncı büyük ekonomisi konumundaki Türkiye, özel sektörün girişimci ruhu, güçlü iç piyasa, Avrupa Birliği (AB) ülkeleri içerisindeki en büyük genç nüfusu, kazançlı ihracat fırsatları, küresel üretim merkezi olma hedefi ile çok uluslu şirketler için cazibe merkezi konumunda. Son 10 yılda ticarete ilişkin düzenlemelerde kaydettiği reformlar ve liberal kanunlarla, Doğrudan Yabancı Yatırımlarda (DYY) önemli bir patlama kaydetti. Cumhuriyetin kuruluşundan 2002 yılına kadar süren 80 yıllık dönemde 15 milyar dolarlık DYY sağlayan Türkiye, son 10 yıllık süreçte bu miktarı 9’a katlayarak 144 milyar dolarlık DYY akışı sağladı.

Dünyanın en liberal 5’inci ülkesi

2009 yılı küresel mali krizin ardından en hızlı toparlanan ekonomi olan Türkiye, ekonomide yapısal reformlara hız verdi. OECD ülkeleri arasında en hızlı büyüyen ekonomiye sahip ülke unvanını taşıyan Türkiye, kamu sektörü, finans sektörü, sosyal güvenlik ve vergi reformlarıyla çok uluslu yatırımcılar için güvenli bir yatırım limanı haline geldi. Ekonomide özel sektörün rolünün artırılması için kilit pazarların rekabete açılması ve bağımsız ajanslar tarafından düzenlenmesi, özelleştirmenin hızlandırılması ve yeni AR&GE ve inovasyon destek kanunlarıyla yatırım ortamının iyileştirilmesi sağlandı. 2012’te yürürlüğe giren yeni Ticaret Kanunu ile şeffaflaşma, sorumluluk, yatırım ve ticaret ortamının iyileştirilmesi ve yasal prosedürlerin elektronik ortamda yapılması imkânlarının çeşitlendirilmesi sayesinde uluslararası yatırımcıların Türkiye’ye olan ilgisi giderek artıyor.

World Trade Indicators’ın 2010 verilerine göre, Türkiye dünyanın en liberal ticaret politikalarına sahip 5’inci ülkesi. AB ile Gümrük Birliği Anlaşması bulunan Türkiye, 21 ülke ile de Serbest Ticaret Anlaşması imzaladı. Bu ülkeler, Arnavutluk, Bosna Hersek, Mısır, Gürcistan, İzlanda, İsrail, Lichtenstein, Makedonya, Fas, Norveç, Filistin, İsviçre, Tunus, Karadağ, Sırbistan, Şili, Lübnan (onay aşamasında), Mauritus Moritanya, Kuzey Kore, Kosova (onay aşamasında).

Ulusal ve küresel yatırımcılara eşit muamele kanunla garanti altına alındığı Türkiye’de bugün bir şirket 6 günde kurulabiliyor. 2003 yılında ise bir şirket ancak 38 günde kurulabiliyordu. OECD ülkelerinde bir şirketin kurulma süreci ortalaması ise 12 gün.

Farklı pazarlara kolay erişim

Eğitimli genç nüfusun yanı sıra 33,7 milyon internet kullanıcısı, 69 milyon GSM, 57 milyon kredi kartının kullanıldığı dinamik bir ekonomiye sahip olan Türkiye, dünyanın 8’inci, AB’in 2’nci büyük çelik üreticisi konumunda. Dünyanın 16’ncı büyük otomobil üreticisi olarak, üretim sektöründe küresel düzeydeki etkinliğini artıran Türkiye, doğal güzellikleri ve kaliteli hizmet sektörüyle de ön plana çıkıyor. Dünyanın en çok ziyaret edilen 6’ncı turizm ülkesi olan Türkiye’de dünyanın en iyi 100 otelinden 22’si bulunuyor. Kıtalar arasındaki stratejik konumu ile de dünya ekonomisine yön verebilecek aktörlerden biri olma hedefindeki Türkiye, küresel enerji geçiş noktaları ile farklı pazarlara kolay erişim imkânıyla uluslararası yatırımcıların dikkatini çekiyor.

Uluslararası şirketlerin sayısı 40 bini aştı

Uluslararası sermayeli şirketler, Türkiye’deki yatırımlarını gün geçtikçe artırıyor. Türkiye’nin dört bir yanında faaliyet gösteren uluslararası şirketlerin sayısı bugün 41 bin 397’ye ulaştı. Bu sayı 2002’de 5,6 bin seviyesindeydi. Son 10 yılda Türk ekonomisine artan güvene paralel olarak Türkiye’de yerleşik uluslararası sermayeli şirket sayısı 7 katına çıktı.

Türkiye pazarına büyük sermayelerle giriş yapan uluslararası şirketlerin menşeine bakıldığında ise 6 bin 15 şirketle en çok yatırımın Almanya merkezli şirketlerden kaynaklandığı ortaya çıkıyor. Türkiye’de en çok yatırım yapan şirketlerin bulundukları ülke sıralamasında Almanya’yı, 3 binin üzerinde şirketi bulunan İran ile 2 bin 760 şirketle İngiltere izliyor.

Türkiye’deki uluslararası sermayeli şirketlerin ülkelere göre dağılımı  (İlk 10)
Ülke                 Şirket Sayısı
1. Almanya	6015
2. İran	3570
3. İngiltere	2760
4. Hollanda	2433
5. Suriye	2106
6. Rusya Federasyonu	1811
7. Azerbaycan	1577
8.ABD	1502
9. Irak	1392
10. Fransa	1277
TOPLAM	41397

  

Öte yandan başta Coca Cola, GE Healthcare, Microsoft, Intel ve Unilever olmak üzere çok sayıdaki dev şirket Türkiye ofislerini bölgesel merkez yaptı. Sadece Coca Cola, Türkiye üzerinden 94 ülkedeki yatırımlarını yönetiyor.

Türkiye’de bölgesel merkezleri bulunan çok uluslu şirketler:

Çok uluslu şirket	Türkiye’den yönetilen ülke sayısı
Coca Cola	94
GE Healthcare	80
Microsoft	80
Intel	67
Unilever	36
Verifone	30
GlaxoSmithKline	30
BSH	30
Schneider Electric	27
Alstom	26
Ericsson	22
Cargill	20
Pfizer	20
Volvo	18
BASF	18
PepsiCo	14

Uluslararası sermayeli dev şirketlerin yatırım merkezi olarak Türkiye’yi tercih etmelerinin sebepleri incelendiğinde ise, Türk ekonomisine yönelik artan güven ilk sırada yer alıyor. 2012 yılı Doğrudan Yabancı Yatırım Güven Endeksinde Türkiye, dünya sıralamasında 13’üncü oldu. Sadece 2 yıl önce 2010 yılı Endeksinde ise Türkiye 23’üncü sırada yer alıyordu. Türk ekonomisine güveni artıran en önemli unsur ise dinamik, istikrarlı ve cazip ekonomik iklimin yanı sıra, ekonomik büyümenin beraberinde getirdiği Gayrisafi Yurtiçi Hasıladaki (GSYİH) istikrarlı artış. Türkiye’de 2002-2013 yılları arasında yıllık ortalama reel GSYİH’de yüzde 4,9’luk bir artış kaydedildi.

Yeni bir orta sınıf doğdu

2002’de 3 bin 492 dolar seviyesinde olan kişi başına düşen GSYİH 2012’de 10 bin 504 dolara çıkmasıyla Türkiye’de alım gücü yüksek yeni bir orta sınıf ortaya çıktı. Böylece, kişi başına düşen özel tüketim, motorlu araç sayısı ve havayolu yolcu sayısı gibi göstergelerde önemli bir artış kaydedildi.

Ekonomideki istikrar ve yüksek performans ile vasıflı işgücüne erişim Türkiye’nin ihracat rakamlarını da olumlu yönde geliştirdi. Türkiye, 2014 yılında 158 milyar dolarlık ihracat geliri kaydetti. Türkiye ayrıca, son 10 yılda ihraç ürün ve pazarlarını da çeşitlendirdi.

Dünyanın en büyük 20’inci üreticisi

Türkiye ayrıca, küresel ölçekte önemli bir üretim merkezi haline geliyor. Uluslararası ulaşımdaki stratejik konumu, enerji kaynaklarına yakınlığı ve kaliteli işgücü sayesinde Türkiye, halen dünyanın 20’nci büyük üretim merkezi konumunda. Küresel Üretim Rekabet Endeksi beklentilerine göre ise Türkiye, 2018 yılında dünyanın 16’ncı, Avrupa’nın ise 2’nci büyük üretim merkezi olacak.

Küresel Üretim Rekabet Endeksi 

2013	2018
1.Çin	1. Çin
2. Almanya	2. Hindistan
3. ABD	3. Brezilya
4. Hindistan	4. Almanya
5. Kore	5. ABD
6.Tayvan	6. Kore
7.Kanada	7. Tayvan
8. Brezilya	8. Kanada
9. Singapur	9. Singapur
10. Japonya	10. Vietnam
11. Tayland	11. Endonezya
12. Meksika	12. Japonya
13.Malezya	13. Meksika
14. Polonya	14. Malezya
15. İngiltere	15. Tayland
16. Avustralya	16. Türkiye
17. Endonezya	17. Avustralya
18. Vietnam	18.Polonya
19. Çek Cumhuriyeti	19. İngiltere
20. Türkiye	20. İsviçre

Yatırım, Destek ve Tanıtım Ajansı

Son yıllarda büyük artış sağlanan doğrudan yabancı yatırım miktarlarında, Başbakanlık Yatırım, Destek ve Tanıtım Ajansının önemli katkıları mevcut. Ajans, uluslararası yatırımcıları Türkiye’ye çekmek ve ülkedeki faaliyetlerini kolaylaştırmak amacıyla 2006 yılında Başbakanlık uhdesinde kuruldu. Türkiye’nin sunduğu yatırım olanaklarını küresel iş dünyasına tanıtma ve yatırımcılara Türkiye’ye yapacakları yatırımların her safhasında destek verme görevini üstlenen tek resmi kuruluş olan Ajans, ulusal, bölgesel ve yerel ölçekte yatırım fırsatlarını tanıtma ve değerlendirme süreçlerinde ilgili tüm resmi kurumları koordine ederek uluslararası yatırımcılara yönelik bir referans noktası olarak hizmet veriyor. ABD, Almanya, Çin, Fransa, Hindistan, İngiltere, İspanya, Japonya, Güney Kore, Kanada, Rusya Federasyonu ve Suudi Arabistan’da faaliyet gösteren Ajans; pazar araştırma ve analiz, endüstri ve sektör raporları, yatırım koşulları değerlendirmeleri, saha seçimi, ortak girişim için şirket bulma ile yasal süreç ve işlemlerin kolaylaştırılması gibi hizmetler veriyor.